Επισκέψεις στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης

Αναρτήθηκε στις 15. Ιουν, 2010 σε: Συμμετοχές & Δρώμενα

Το Σάββατο 29 Μαΐου 2010 ολοκληρώθηκε για αυτή την ακαδημαϊκή χρονιά ο κύκλος των ξεναγήσεων στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης με μια επίσκεψη του εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού του Κολλεγίου. Είχαν προηγηθεί μια σειρά επισκέψεις των φοιτητών στο μουσείο οι οποίες πραγματοποιήθηκαν, άλλοτε στο πλαίσιο των μαθημάτων ιστορίας της τέχνης και άλλοτε ως μέρος των γενικών πολιτιστικών δραστηριοτήτων του Κολλεγίου.

Τη γενική επιμέλεια των επισκέψεων είχε ο ιστορικός τέχνης και κοσμήτορας του Κολλεγίου Παντελής Τσάβαλος ο οποίος ανέλαβε την ξενάγηση στο Μουσείο και στα εκθέματα του, καθώς και τον συντονισμό των συζητήσεων πάνω στα πολλά και ενδιαφέροντα θέματα που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια των επισκέψεων. Οι ξεναγήσεις προσανατολίστηκαν περισσότερο σε μια κοινωνιολογική και θρησκειολογική προσέγγιση και λιγότερο σε μια ιστορική, φορμαλιστική ή κτιριολογική (προσεγγίσεις που ούτως ή άλλως καλύπτονται από το εύρος των μαθημάτων στο ίδιο το Κολλέγιο).

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έγιναν και πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις (δεδομένης και της μεγάλης χρονικής διάρκειας των επισκέψεων) για τις αισθητικές επιλογές του ίδιου του κτιρίου, για την τοποθέτηση των εκθεμάτων και τη σχέση τους με το κτίριο, για τη διαδρομή του επισκέπτη από το χαμηλότερο στο υψηλότερο επίπεδο που εκτός από μια διαδρομή στα στρώματα της ιστορίας της Ακρόπολης και των ευρημάτων της αποτελεί και έναν επιτυχή παραλληλισμό ανάμεσα στην επίσκεψη ενός αρχαίου έλληνα στον Ιερό Βράχο και ενός σύγχρονου επισκέπτη στο μουσείο.

Τα έργα τέχνης εντάχθηκαν σε αυτή τη διαδρομή ως υλικές μορφές των ποικίλων και υπέροχων τρόπων με τους οποίους οι έλληνες προχώρησαν στη συγκρότηση του εννοιολογικού τους σύμπαντος και κατέκτησαν την αυτοσυνειδησία του νου.

Οι πρώτος σημαντικός σταθμός αυτής της διαδρομής ήταν η ράμπα του ισογείου με τα εκθέματα από τα ιερά των κλιτύων της Ακρόπολης. Η συζήτηση εκεί επικεντρώθηκε περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η έννοια της προσφοράς και του αφιερώματος ως έκφραση ανταποδοτικής ανάγκης ψυχικού περισσεύματος.

Ο δεύτερος σημαντικός σταθμός ήταν η μεγάλη φωτεινή αίθουσα του πρώτου ορόφου με τα αρχαϊκά αετώματα και τα μεμονωμένα αγάλματα, ο λεγόμενος ‘αρχαϊκός κήπος με τα αγάλματα. Στα αετώματα και τα αετωματικά γλυπτά η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται το εννοιολογικό σύμπαν των ανθρώπων, μέσα από τη διασαφήνιση της οντολογικής θέσης του στον κόσμο, θέση ανάμεσα στο θεό και το ζώο, το ακριβές στίγμα της οποίας εναπόκειται στον ίδιο τον άνθρωπο να το προσδιορίσει και να το κατακτήσει. Στα μεμονωμένα γλυπτά, κυρίως τις κόρες, κουβεντιάσαμε θέματα όπως την έννοια της ‘απαρχής’ και της ‘δεκάτης’, τον ρυθμό ως έκφραση κανόνων και εσωτερικών νόμων, τη σχέση ανάμεσα στη εξωτερική, ορατή εικόνα και την εσωτερική, νοητική, την έννοια του ‘γυμνού’ και του ‘γδυτού’ και την εξισορρόπηση των φορμαλιστικών στοιχείων μιας καλλιτεχνικής μορφής ως ανάλογο και αντίστοιχο της εξισορρόπησης των εσωτερικών, συχνά αντικρουόμενων δυνάμεων που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων.

Ένας τρίτος σταθμός ήταν το σκοτεινό πλάτωμα με τις Καρυάτιδες όπου η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το σκοτάδι του χώρου και τον συσχετισμό του με την κατάδυση στο χώρο της συλλογικής μνήμης των προγόνων και την εξισορρόπηση αυτής της κατάδυσης με τον τρόπο που η ανάλαφρη κίνηση των σωμάτων καταργεί τα υπερκείμενα βάρη.

Ο τελευταίος σημαντικός σταθμός ήταν η φωτεινή αίθουσα του κλασικού Παρθενώνα, στην οποία επικεντρωθήκαμε κυρίως στο αφηγηματικό στοιχείο της ζωφόρου που περιτρέχει το ναό και στον τρόπο με τον οποίο συνταυτίζεται ο χρόνος της αφήγησης και ο χρόνος του θεατή επιτυγχάνοντας ως επιστέγασμα αυτής της διαδρομής την κατάκτηση της αυτοσυνειδησίας του νου μέσω της πρόσκαιρης αλλά ιδιαιτέρως σημαντικής ταύτισης του προσωπικού με το συλλογικό, του ανθρώπινου με το θεϊκό, του κοσμικού με το ιερό και του καθημερινού με το παντοτινό.